13 Aralık 2008 Cumartesi

Gözlerimi diktiğim vakit
bahtsız bulutlara
çöküp gidiyor kar taneleri
Parçalanan bir hüzme ışık
ucu kuruyan bir nehir gibi
Toprağın sessizliğine yitiyor.
Gözlerimi diktiğim vakit
bahtsız bulutlara
Kaçışıyor kar taneleri
Sanki her şey bana inat.
Varamadığım bir yerlerde
Özlemle andığım
Bir hayat sürüyor.

Hiç yorum yok: